Działalność Oddziału

Pełnoprofilowy zakres operacji urologicznych, w tym:

  • Endourologiczne leczenie kamicy dróg moczowych (PCNL, URSL) i chorób gruczołu krokowego (TURP);
  • Litotrypsja falami wstrząsowymi wyzwalanymi pozaustrojowo (ESWL);
  • Uroonkologia: operacyjne leczenie nowotworów nerek (również obustronnych) z zabiegami nerkooszczędzającymi, endoskopowe (TUR) i operacyjne leczenie nowotworów pęcherza moczowego
    z wytworzeniem zastępczych pęcherzy jelitowych, radykalne chirurgiczne leczenie raka stercza
  • Operacje laparoskopowe : usuwanie żylaków powrózka nasiennego, objawowych torbieli nerkowych, złogów z moczowodów.
  • Operacje nietrzymania moczu u kobiet klasyczne i przy użyciu taśm (TVT, IVS, TOT);
  • Okresowe programy: wczesnego wykrywania raka stercza, rozpoznawania i leczenia zaburzeń mikcji;

ESWL

ESWL czyli litotrypsja falami uderzeniowymi generowanymi pozaustrojowo
(Extracorporeal Shock Wave Lithotripsy) jest jedną z metod leczenia kamicy układu moczowego. Zaletą tej metody leczenia jest mała inwazyjność. Do leczenia kamicy tym sposobem używa się urządzenia nazywanego litotryptorem, który wytwarza wiązkę fali uderzeniowej powodującej dezintegrację złogu. Namiar złogu odbywa się za pomocą RTG ( pacjent otrzymuje minimalną dawkę promieniowania) lub USG.

Wskazaniami do ESWL są:

  1. Kamienie w nerce o wymiarach do około 2 cm.
  2. Kamienie w moczowodzie, które można namierzyć.

Przeciwskazaniami do ESWL są:

  1. Ciąża.
  2. Zaburzenia krzepnięcia.
  3. Czynne zakażenie dróg moczowych.

Kwalifikacje do ESWL odbywają w poniedziałki od godz.12:00  w Przyszpitalnej Poradni Urologicznej
ze skierowaniem od lekarza urologa.


PCNL

Przezskórna nefrolitotrypsja czyli PCNL (Percutaneous nephrolithotripsy) jest metodą endoskopowego leczenia kamicy układu moczowego.

Metodą PCNL można usunąć kamienie znajdujące się w układzie kielichowo-miedniczkowym nerki, połączeniu miedniczkowo-moczowodowym lub w górnym odcinku moczowodu. Zabieg wykonuje się pod kontrolą wzroku przy pomocy urządzenia optycznego - nefoskopu. Jest on wprowadzany do nerki przez przetokę nerkową wykonaną metodą nakłucia. Do rozbijania kamieni używa się różnego rodzaju litotryptorów czyli urządzeń kruszących.

Wskazaniami do wykonania PCNL są:

  • Kamienie o dużej twardości nie poddające się kruszeniu metodą ESWL ( litotrypsja falami uderzeniowymi generowanymi pozaustrojowo).
  • Kamienie o wymiarach powyżej 1,5 cm , kamica odlewowa.
  • Kamica z towarzyszącym zwężeniem połączenia miedniczkowo-moczowodowego.

Przeciwskazaniami do wykonania PCNL są:

  • Zaburzenia krzepnięcia
  • Ciąża
  • Zakażenia gruźlicze
  • Przeciwskazaniami względnymi są - czynne zakażenie ukł. moczowego, otyłość znacznego stopnia, niektóre wady anatomiczne nerki.

Pacjent przed wykonaniem PCNL powinien mieć wykonane następujące badania :

  • Urografię lub UroKT
  • Posiew moczu
  • Koagulogram

Kwalifikacje pacjentów do PCNL odbywają się w Przyszpitalnej Poradni Urologicznej
ze skierowaniem od lekarza urologa we wtorki w godz. 13-14.


URSL

URSL (ureterorenoskopia wstępująca) - to endoskopowa metoda usuwania złogów w moczowodzie. Polega na przezcewkowym wprowadzeniu endoskopu (mogą być sztywne lub giętkie) wyposażonego w kamerę i kanały robocze umożliwiające manipulowanie narzędziami wewnątrz moczowodu . Zabieg przeprowadzany jest w warunkach szpitalnych po przyjęciu chorego do oddziału urologii. Wykonywany jest w znieczuleniu nadoponowym, podpajęczynówkowym lub ogólnym.

Wskazania do URS:

  • Kamień moczowodowy nie poddający się kruszeniu lub niedostępny dla wiązki fal uderzeniowych metodą ESWL.
  • Usuwanie fragmentów kamieni tworzących tzw. drogę kamieczą w moczowodzie po ESWL.

Przeciwskazania do URSL:

  • Skaza krwotoczna
  • Zakażenia układu moczowego z gorączką
  • Zakażenia gruźlicze

Powikłania po URSL

  • Kamica resztkowa- pozostanie fragmentów złogów w świetle moczowodu włącznie z przemieszczeniem się fragmentów złogu do nerki
  • Naruszenie ciągłości moczowodu
  • Zakażenia układu moczowego
  • Odpływ pęcherzowo-moczowodowy
  • Zwężenie moczowodu

Częstość tych powikłań jest nieduża i poddaje się skutecznemu leczeniu.


Badanie moczu

TECHNIKA POBIERANIE MOCZU DO BADANIA W RÓŻNYCH GRUPACH WIEKOWYCH.

Badanie ogólne moczu obejmuje ocenę właściwości fizykochemicznych moczu:

  • zabarwienie,
  • stopień zmętnienia,
  • ciężar właściwy,
  • odczyn pH,
  • zawartość białka,
  • glukozy,
  • związków ketonowych,
  • urobilinogenu i bilirubiny,
  • ocenę mikroskopową osadu moczu.

Badanie specjalistyczne moczu polega na wykryciu obecności danej substancji w moczu (badanie jakościowe) lub też na określeniu jej stężenia w moczu (badanie ilościowe).

Badanie bakteriologiczne moczu polega na mnożeniu na specjalnych pożywkach bakterii pochodzących
z próbki badanego moczu, identyfikacji namnożonego szczepu bakteryjnego oraz uzyskanie antybiogramu.

Cel badania moczu:

  • diagnostyczny

Wskazania do wykonania badania moczu:

  • stany zapalne dróg moczowych
  • stany zapalne nerek
  • choroby krwi
  • ocena stanu ogólnego pacjenta
  • kontrola po przebytym zakażeniu układu moczowego
  • nieprawidłowy rozwój fizyczny dziecka
  • badania okresowe
  • badania przesiewowe
  • ostre i przewlekłe zatrucia
  • zaburzenia metaboliczne

Pamiętaj!

  • próbkę moczu do badania ogólnego należy pobrać z moczu oddanego po nocy
  • nie należy oddawać moczu do badania w czasie krwawienia miesiączkowego (w przypadku kobiet)
  • mocz oddaje się ze środkowego strumienia bezpośrednio do naczynia transportowego
  • przed badaniem ogólnym moczu należy się podmyć pod bieżącą ciepłą wodą z mydłem i osuszyć papierowym ręcznikiem
  • nie dotykać wewnętrznej strony pojemnika na mocz

Sposób samodzielnego przygotowania się do pobierania próbki moczu do badania bakteriologicznego

U mężczyzn:

  • umycie rąk wodą z mydłem i osuszenie jednorazowym ręcznikiem
  • ściągnięcie napletka i umycie żołędzi prącia za pomocą wacika zwilżonego roztworem mydła
  • spłukanie mydła następnym wacikiem zwilżonym wodą
  • oddanie około połowy zawartości pęcherza do ubikacji, a następnie nie przerywając strumienia moczu, pobrać około 10 ml moczu bezpośrednio do przygotowanego naczynia, nie dotykając jego brzegu
    i wewnętrznej powierzchni
  • zamknięcie natychmiastowe naczynia
  • oddanie próbki do laboratorium

U kobiet:

  • umycie rąk wodą z mydłem, wysuszenie jednorazowym ręcznikiem
  • umycie sromu za pomocą wacików zwilżonych roztworem mydła – czterokrotnie, starannie od przodu do tyłu
  • spłukanie roztworu mydła za pomocą pozostałych czterech wacików zwilżonych wodą
  • opróżnienie do ubikacji połowy zawartości pęcherza, a następnie nie przerywając strumienia moczu, pobrać do jałowego naczynia próbkę, unikając kontaktu z jej brzegami i wewnętrzną powierzchnią
  • zamknięcie natychmiastowe naczynia
  • oddanie próbki do laboratorium

Pobranie moczu z cewnika zewnętrznego

U mężczyzny:

  • Przygotowanie odpowiedniego rozmiaru cewnika zewnętrznego oraz pojemnika na mocz
  • zsunięcie całkowite napletka
  • umycie żołędzi prącia (ruchami okrężnymi od podstawy żołędzi ku górze
  • na koniec mycie ruchem prostym ujścia cewki moczowej) za każdym razem zmienianie gazika
  • osuszenie prącia i nałożenie cewnika zewnętrznego wg. zasad
  • pobranie moczu do badania
  • podłączenie cewnika do worka do zbiórki moczu

Zasady pobierania moczu do badania ogólnego u małych dzieci

U dzieci proponowany jest następujący sposób postępowania:

  • po umyciu skóry okolicy krocza i narządów płciowych należy wziąć dziecko na ręce i przytrzymać nogi
    w odwiedzeniu
  • oczekiwanie na mikcję jest najkrótsze po porannym posiłku
  • również obowiązuje pobranie środkowego strumienia moczu
  • mocz należy pobrać bezpośrednio do przygotowanego wcześniej pojemnika transportowego
  • dalsze postępowanie z próbką jak u dorosłych

Zasady pobierania moczu do badania bakteriologicznego u małych dzieci

Do badania bakteriologicznego moczu u dzieci proponowany jest następujący sposób postępowania:

  • po umyciu skóry okolicy krocza, osuszeniu papierowym ręcznikiem narządów płciowych należy wziąć dziecko na ręce i przytrzymać nogi w odwiedzeniu
  • oczekiwanie na mikcję jest najkrótsze po porannym posiłku
  • mocz należy pobrać bezpośrednio do jałowego pojemnika transportowego
  • również obowiązuje pobranie środkowego strumienia moczu
  • dalsze postępowanie z próbką jak u dorosłych

Pobieranie moczu u niemowląt – dodatkowe informacje

  • u niemowląt można często wywołać odruch oddawania moczu poprzez masowanie ręką okolicy lędźwiowej, odruch ten występuje w kilka minut po rozpoczęciu masowania
  • innymi możliwościami uzyskania moczu do badania u dzieci, to cewnikowanie pęcherza moczowego lub nadłonowe nakłucie pęcherza moczowego
  • po napełnieniu naczynia transportowego, natychmiast je zamykamy, nie dotykając przy tym brzegu
    i wewnętrznej strony zakrętki
  • transportujemy opisaną próbkę do laboratorium.

Laparoskopowe leczenie żylaków powrózka nasiennego

Żylaki powrózka nasiennego są rozszerzeniami żył splotu wiciowatego w mosznie utrudniającymi odpływ krwi z jądra. Występują u około 11% mężczyzn przede wszystkim po stronie lewej. Są odpowiedzialne za zmiany degeneracyjne w jądrach. Stwierdza się je u około 33% mężczyzn zgłaszających się z powodu niepłodności. Żylaki powrózka nasiennego powstają najczęściej na tle niewydolności zastawek żylnych lub ich braku w żyłach jądrowych.

Podstawowymi wskazaniami do leczenia operacyjnego żylaków powrózka nasiennego są :

  1. Niepłodność męska towarzysząca obecności żylaków
  2. Dolegliwości bólowe w obrębie moszny spowodowane obecnością żylaków
  3. Zmniejszenie wielkości jądra po stronie obecnych żylaków.

Istnieje kilka metod leczenia zabiegowego żylaków powrózka nasiennego.

W Oddziale Urologii WSS w Rzeszowie wykonujemy tę procedurę metodą laparoskopową, której wyniki charakteryzują się najmniejszą nawrotowością z pośród wszystkich sposobów leczenia chirurgicznego tej jednostki chorobowej.

Zabieg polega na wprowadzeniu narządzi laparoskopowych przez trzy niewielkie (ok. 1 cm) nacięcia na brzuchu. Zabieg trwa krótko, rzadko przekracza 30 min. Chorzy przechodzą na żywienie doustne następnego dnia po operacji i mogą opuścić szpital. Po 3–4 dniach od zabiegu pacjent powraca do normalnej aktywności życiowej. Powikłania miejscowe występują rzadko: przemijający wodniak jądra i samoistnie ustępującą odmę podskórną moszny stwierdza się u 1–6 proc. operowanych. Operacje laparoskopowe umożliwiają ponadto jednoczasowe zaopatrzenie obustronnych żylaków powrózka nasiennego i w tych wypadkach przewyższają technikę klasyczną.

powered by Edito CMS Kliniczny Szpital Wojewódzki Nr 1 im. Fryderyka Chopina w Rzeszowie projekt i realizacja: ideo